Dobre pendente de corazón de Tiffany
Poida que encontre
os meus soños
a miña persoa predestinada
Orador
Nome: Hayama Sayuri
Sayuri, queres té, tamén? —Quero.
Estás pasando o ferro? Que sorte.
—Gracias. —Encantame facelo.
Toma.
Que?
Hai algo que queres dicirme, non?
Soltao.
Só soltao xa.
Coñecín a alguén importante para min.
Alguén que adoita vilo meu restaurante.
Estás dicindo que volves casar?
Eu...
Estou.
Gracias.
Sayuri, tes un momento?
Ola, Sayuri.
Ola.
Espera, que está pasando?
Antes que nada, presentareivos.
Madoka e Yui.
Yui ten 20... -21.
3 anos maior ca ti.
Ben Sayuri, polo de agora, sentemos, vale?
Teño cousas que facer.
Que queres?
Non necesito unha irmá máis vella.
Non me importa vivir contigo.
Bos días. —Bos días.
Bos días.
Ah, gracias.
Este é para Keigo.
Bos días.
Bo proveito.
Ah~ Recende ben.
Yui, Escoitei que Sayuri sempre fai dashi.
Yui.
Non fai Sayuri un dashi bo? —Fai.
Cociñar é a única cousa que podo ensinarlle.
Certo?
Yui, hai alguén ensinandoche fotografía?
Non. Dende que deixei a universidade, Estiven a traballar coma asistente dun fotografo profesional.
Quero volverme profesional, tamén. —Fantástico, con só 21.
Remarcable.
Pero cando estaba no instituto, Yui tampouco sabía o que quería facer.
Sayuri, que universidade prefires? —Dixencho, aínda non o decidín.
Coas túas notas, debes entrar apenas no departamento de literatura de Keio.
Si. —Estás interesada en literatura?
Non demasiado.
Polo de agora, o máis importante é escoller o nome da universidade.
Coma adulto, todo o que importa é o nome da túa universidade.
Ninguén te pregunta porque rama vas, certo?
Aínda así, se entras, é un gran problema.
Non quería facer o exame de ingreso, así que estudarei no estranxeiro.
Nao-kun, en que departamento de medicina estás interesado?
Mentres sexa un departamento de medicina non me importa que universidade sexa.
Non é iso parvo? -Oe!
En que campo está o teu pai? Neurociruxía.
Pero quero meterme en pediatría.
Gústanche os nenos?
Non é coma senon me gusten.
Quero intentar salvar tantos nenos coma sexa posible.
Esa personalidade de superman non cambiou dende aí atrás.
"Salvarei o mundo!" ou algo así.
—Oe, riste de min?
Chameiche manju. -Perdoa, perdoa!
Oe, Nao. —Huh?
Non entendo ningún problema desta parte. —Cal?
Ah, estes probablemente se resolvan coa formula de Schwartz.
Como esperaba de Nao-sensei.
Aínda que estudas no estranxeiro tes que estudar matemáticas?
Huh, non o necesito?
Ah, aquí.
Perdoa, marcharei primeiro. —Huh?
Sayuri comezou a saír. —Que?
Takeshi estivo interesado en Sayuri durante moito tempo.
Sabiao de Takeshi, pero non sabía que a ela lle gustaba tamén?
Pero tamén entendo o que sente Sayuri. —Si.
A súa propia casa de súpeto tornouse insoportable, non?
E só fai 2 anos dende que a nai de Sayuri finou.
Se cadra séntese abandonada?
Que pasa con ela.
Nao, como te sentes por Sayuri?
Como... Ela é a miña amiga da infancia que vive na casa do lado. Iso é todo.
Non tes sentimentos por ela?
NON fteño sentimentos por ela.
Que demo é isto?
Un sombreiro encima dun sombreiro?
Este é un sombreiro, pero este é tamén un sombreiro. —Este é un sombreiro tamén? Debe dar calor.
Debe sentirse ben, non? —Si.
Ooh~ Eles vense xenial, eses dous.
Deberiamos tomarnos unha foto?
Huh? Non, non.
Por que non? Unha foto para celebrar estar saíndo.
Eh? Non fai falla.
A miña car está toda graxenta e... —Está ben.
En serio, estou ben. —Está ben.
Non, estou ben, estou ben... Chegei.
Ola.
Fixen un pouco de té.
Ou preferides zume? —Ah, non.
Oe, Sayuri. Quen é esa rapaza tan guapa?
Nin idea.
Bos días.
Uh, que? Vamos comer algo.
Xogar ó baloncesto deume fame.
Engordarei se como agota.
Es un manju de tódolo xeitos, non? —Cala.
Entón, que tal se imos a estudar a miña casa? Pasado mañá é o exame de inglés.
A última vez quiten un 95, así que estou ben.
Sayuri.
Iso doe.
Ah, perdoa.
Sei que te están pasando un motón de cousas.
Eh?
Pero por que comezaches a saír con alguén que non che gusta?
Quen di que non me gusta?
Ben entón, que che gusta del?
Por que devbería dicircho?
Non podes responder porque non te gusta, certo?
Non che respondo porque non é cousa túa. —Espera!
Non es ti. —Que?
Se tes algo que queres dicir, escoitareino sexa o que sexa.
Que é isto?
Mesmo vivimos ó lado.
Así que...
Se pasa algo, fala comigo.
Cortei.
Eh?
Estoucho contando cortei con Takeshi.
El era un pouco molesto.
Xa vexo.
Así que queres ir comer algo?
Ramen? —Eh~ se o collemos a medias, entón está ben.
Non hai xeito. Teño fame.
Entón come un é unha metade.
Vale. —En serio?
Toma. —Grazas.
Estás burlándote de min? —Non estou!
Si que estás! —Só o parece.
A túa irmá?
Chao.
Nova irmá?
Si... É.
Tes un momento? —Quen che dixo que podías pasar?
O chico de agora, chamabase Saeki. Mandache os seus saúdos.
Tiñas que vir dicirme iso?
Se xa o fixestes, poderías marchar?
Non mires.
Fixen algo malo?
Molestache que o teu pai se volvera casar?
Non queres que o teu sexa feliz?
Fóra!
Sempre actuando coma se o saberás todo.
Toda a túa actitude é molesta.
Só deixame soa.
Fóra!
Estouche dicindo que marches.