Acordo dun soño longuísimo.
Alguén está a me mirar aos ollos.
Cae unha gota dunha nube.
Unha furadiña na túa meixela.
Unha vez
en mil anos,
meniña.
Encántame! Tocarche a meixela.
Préstame! Abrazarte forte.
Churrusqueiriña! Como recendes.
Encántame! Ti e mais eu, sós.
Préstame! Cadaquén nos brazos do outro.
O noso amor
acaba de empezar a crecer,
desde agora
e para sempre.
Encántame! Os teus labios son máis suaves...
Préstame! ...ca as nubes de azucre.
Churrusqueiriña! Máis ca as madalenas.
Encántame! Habemos bailar...
Préstame! ...0 Os dedos entrelazados.
Estarei sempre ao teu lado.
Nunca me separarei de ti, Nunca na vida.
MIRAI, A MIÑA IRMÁ PEQUENA
Aínda nada?
Ai, si? Que ben.
Esperámosvos.
De acordo. Ide amodo.
Kunchan, era mamá.
- Di que xa vén para aquí. - De verdade?
- Si, Faiche ilusión? - Moitísima!
Mira o cadeliño...
Sabes? Aos bebés gústanlles os cuartos limpiños.
- Por que non recolles un pouco? - Si.
- Sábelo facer ti só? - Si.
- Pois veña, vamos. - Si.
- A avoa vai para arriba, si? - Si.
Vaia casa rara fixeron.
Ha ser o que ten casar cun arquitecto, supoño.
Non si, Yukko?
Pero, Kunchan... Isto está peor ca antes...
Que tren lle gustará máis ao bebé? O E233 ou o Azusa?
Pois non sei, xa o veremos.
Mira, Yukko ten gana de xogar no xardín.
Ai, si?
- Anda, val con el. - Vou!
Xa recollo eu todo.
Teño que apurar!
Preparado? Busca!
Preparado?
Busca!
Que raro...
Kunchan!
Xa están aquí?
Mamá!
Moi ben, corazón. Aquí estamos.
Ola, Kunchan.
Mamá, chegaches!
Boteite de menos!
Como vai ese catarro? Sinto non estar na casa.
Iso é o bebé?
A ver! A ver!
É a túa irmanciña.
Miña irmanciña...
Gústache?
É rara...
Amodiño.
Acordou.
- Fíxate, como mira para Kunchan. - Pero se aínda non ve.
Pois está mirando para el.
Tes que ser bo con ela, eh?
Si.
Tela que protexer se lle pasa algo malo.
Si.
Grazas.
Kunchan, como che gustaría que se chamase?
- De nome? - Si.
Pois...
Nozomi.
Nozomi?
Nozomi.
Si, non está mal.
Ou se non...
Tsubame.
Tsubame?
Tsubame...
Tsubame?
- Son nomes dos trens Shinkansen. - Ah, é certo.
Gustaríame quedar un pouco máis,
pero teño que ir ao hospital a coidar da túa avoa.
Non te preocupes. Axudáchesnos moito.
Chamádeme cando queirades.
Moitísimas grazas.
Saúda a papá.
Kunchan, para a próxima tamén virei no Shinkansen.
Adeus.
Vémonos, ruliña.
Dille adeus á avoa.
- Bo día, Kunchan. - Bo día, mamá.
Bo día, bebé.
Xa vou!
Quero máis leite, mamá.
Toma.
Non! Un plátano, mamá!
A ver, toma.
Non! Mamá!
-A ver...
Vou pasar a aspiradora. Non cisques todos os xoguetes.
Mamá!
Moi ben, xa estás a gusto e limpiña.
Kunchan!
Parabéns.
Moitísimas grazas.
Que cousiña, eh?
Esquécese un do pequerrechos que son ao nacer.
É o segundo, seravos máis fácil.
Non creas, xa nin me acorda como fora co maior.
E desta volta Yumi non vai coller a baixa completa?
Non, unha compañeira da redacción vai dar a luz
e débelle un favor.
E vaste ocupar ti de todas as cousas da casa?
Tampouco é iso.
É que xusto veño de poñerme de autónomo,
e como traballarei na casa, ocupareime das cousas cando poida.
Ala, que ben!
Non, non, non.
É admirable...
Non, non, non.
- Que foi? - Nada.
A min non me enganas. Que tes?
Queres que cho diga?
Moito che gusta ir de pai sacrificado
diante das outras nais.
Pois que saibas que se che ven as trazas.
Ese pano é o da mesa.
Vou volver traballar en marzo, xa sabes.
Así que intenta que non sexa todo fachada.
Fai pola vida ou isto non funciona.
Xa.
Non podo facer todo eu soa, coma da outra vez.
Xa.
Sabes?
Vou facer moitas cousas por ti, bebé.
Voute levar de paseo e aprendereiche o nome dos bichos.
Libélulas!
E direiche a forma que teñen as nubes.
Escorpión!
E ademais...
Aínda é pronto para sacala por aí.
Espera a que creza un pouco, si?
De acordo.
O XARDÍN MISTERIOSO
A Onibaba contra o Bigote.
Cando a Onibaba se enfadou,
púxose toda vermella e perseguiu ao Bigote.
O Bigote esquivouna
e Subiu a un tren E235 da liña Yamanote.
A Onibaba montou nun E233 da liña Keihin-Tohoku
e foi por el.
Pero, pasada a estación de Tabata,
a Onibaba e o Bigote separáronse, e...
Xa está ben!
Déixaa que durma a sesta en paz.
- Máis. - Máis?
Chúzallo ben.
- Dáme medo... - Mamá!
- Se non llo metes ben, traga aire. - Papá!
Si, así.
Agora! Mira como chupa!
- E cando acabe, a arrotar. - É que non arrota.
Sempre hai unha primeira vez.
Para a roupa interior, este deterxente.
- E os calcetíns? - Tamén.
Que se considera roupa interior?
Que pasa?
Que fixeches, Kunchan? Non era que ías ser bo con ela?
Non podo con ela.
Por favor, tela que coidar.
- Non podo. - Por favor.
- Non podo! - Kunchan!
Que non podo!
Incrible! Pero se está acabada de nacer!
Non quedes aí coma un pasmón!
Kunchan! Es o seu irmán maior, si ou non?
- Non! - Como que non?
- E ti tampouco es miña nai! - E logo que son?
A Onibaba! A bruxa diabólica!
Como?
Papá!
Non chores.
Xa foi, xa foi.
Vaia panorama.
Queres que che diga o que sentes agora?
Celos. Nin máis nin menos.
Celos?
Que son celos?
Até agora tiñas toda a atención dos teus papás
e todo o seu amor.
E de pronto chega esa mingurrias
que aparece do nada e leva todiño para ela.
Sabías que che ían rifar se lle levantabas a man,
pero non aguantaches máis e montáchela.
Acertei?
- E ti quen es? - Eu son o príncipe.
- O príncipe? -Si, o desta casa.
De antes de naceres ti, claro.
Oe, estás diante do príncipe. Axeónllate, ou?
Papá e mamá sempre me trataban moi ben.
Sempre estaban comigo,
acariciándome docemente a cabeciña e dicíndome:
"Pero mira que gracioso”.
Pero desde que ti chegaches, deixáronme de facer caso,
empezaron a darme comida de oferta,
a non darme a merenda,
a non darme mimos nin nada.
Rifábanme todo o tempo por calquera parvada.
E aí foi cando me decatei
de que...
me arrebataran o seu amor.
Non sabes o frustrante que era nin o miserable que me sentía.
- Ou sábelo? -Non.
Que non? Pero como que non?
Ben, pois nada. Todo ben.
Pero a ti tamén che acabará pasando,
máis pronto ca tarde.
E merécelo!
Busca!
Toma.
Busca!
Toma.
Busca!
Vou, vou!
Xa sabía eu.
Que fas?
Non!
Devólvema!
Devólveme a cola!
Ven aquí!
Eh!
Vas ver ti!
Ai, que raio!
Ven!
Estou aquí!
Deixa de ladrar! Non fagas o parvo, trae!
Non! Vamos xogar!
Non quero xogar!
Non! Aí non!
E agora que foi?
Eh, Yukko!
Que fas?
Yukko.
- Que ten Yukko? - Nin idea.
Son Kunchan-Yukko!
Devólvema, por favor.
Hai nada estaba morto de celos, chorando coma un bebé, e mira.
É moi testán, pero logo lle pasa.
Coma un bebé non, coma Yukko
Que pasa, que entendes o que di Yukko?
Si. Di que quere comer comida máis rica.
Ai, si? Pois mira ti.
Haberá que comprar outra marca, a ver que tal.
Que marabilla!
Non sei se te vou dar substituído.
Porque non toma o biberón?
Non sei calmala cando chora. Contigo para ao momento.
É normal que non te remexas.
Con Kunchan non moviches un dedo.
Síntoo. Escudeime no traballo.
Pero estabas sempre facéndome a min a rosca.
Son un pai desastroso.
Cheguei a pensar que aos homes non vos interesaban os bebés.
Agora si que me interesan.
-Si, ho. - Si, si. Interésanme moitísimo.
Mira.
Mira, mira.
Bo mentirán estás feito.
Que?
Ocorréuseme unha idea.
Que tal?
Gústame.
- Xa sabes, significa "futuro". - Xa. Paréceme ben.
- Bo día, Kunchan. - Bo día.
Mira detrás de ti.
MIRAI
Que pon?
- Vaise chamar Mirai. - Mirai?
Mirai. Significa “futuro".
Mirai...
Mirai, eh?
Que nome tan simpático!
Upa!
Iso que é?
Bonecas "hina", para o Día das Nenas.
O que?
É un día en que rezamos para que as nosas fillas crezan sas.
Nin se che ocorra. Son de Mirai, non se poden tocar.
Eu tamén quero!
Xa, pero ti es un neno varón.
Ti tampouco, Yukko, que tamén es varón.
Ola!
- Que tal? - Que calor en Yokohama!
Que bonitiña!
As nenas son máis divertidas de vestir ca os nenos.
Xa tres meses, eh? Que rápido medran.
Xa pesa o dobre ca cando naceu.
- Xa aguanta a cabeza? -Si, case.
Ola, Mirai! Son o avoíño!
Mirai!
Está quieto, Kunchan. É para que o vexa a bisavoa.
Mirai!
Grávame a min tamén! Grávame!
De acordo.
Moi ben. Que poses...
Mirai!
Que me graves a min, caramba!
De acordo.
Ola, Mirai!
- E esa mancha? - Onde?
Mira.
Ai, si.
- É denacemento. - Miroulla un médico?
Non saben se lle quedará ou non.
Vaia.
Se lle queda, igual de maior lle preocupa.
Que boa pinta.
As dúas bonecas fan unha parella.
Coma papá e mamá, coma o avó e mais eu,
ou coma a bisavoa e o bisavó.
Entendes?
Lembras que o ano pasado foi o funeral do bisavó, Kunchan?
Por certo, é verdade o conto aquel sobre os avós?
Cal?
Que o avó, non ben coñeceu a avoa na clínica Ikeda,
lle pediu para casar e ela respondeu
que só se lle gañaba nunha carreira.
Botaron a carreira, e como gañou o avó, casaron.
Nunca tal cousa lles oín.
Non? Pois o tío Yamato andaba co conto no funeral.
Teu avó sempre tivo mal a perna. Inventaríao.
- Ala! Era mentira? - Non sei.
Por iso é un conto, non?
Tamén había un conto sobre as bonecas "hina". Como era?
Se pasa o día e tardas en gardalas,
- anena tardará máis en casar. - Iso xa non lle importa a ninguén.
Pero canto máis?
Seica un ano por cada día que pase.
Mira ti.
E en que se basean para dar esas cifras?
É un conto. Pasa de xeración en xeración.
LUNS, 4 DE MARZO
Ala!
Que tarde!
Kunchan, hoxe e mañá estarei de viaxe por traballo.
Non!
- Pórtate ben e coida da casa. - Non!
Se tes que facer caca, avisa a papá.
Non marches!
- Ten conta dos nenos. - Un coliño, mamá!
Non marches!
- Por certo, garda hoxe as bonecas. -Si, si.
Pois marcho, logo.
Mamá!
- Quero a mamá! - A ver, vamos.
- Contigo non, papá! -Si.
Ola.
Xa, xa.
Este símbolo di...
Pero por que te retorces?
Que tarde!
- Contigo non, papá! -Si.
Moi ben, e agora a durmir.
Xoga comigo, papá.
- Non ías xogar á casa de Yú? - Non, mellor contigo.
- Non era que non querías estar comigo? - Xa non. Xoga comigo.
Moi ben, de acordo.
Leme un conto.
Ponme un vídeo.
Vamos xogar á buxaina.
Mirai...
Mirai, viches algunha vez unha balea?
Boh, ódiote, Mirai.
Outra vez!
Que é isto?
Unha galleta de balea!
E aquí outra!
E outra!
Oe, irmán.
Deixa de xogar coa miña cara.
Quen es?
E non volvas zoscarme nin facerme chorar,
Pero vouno deixar estar. O problema agora...
é ese!
Non me digas
que es a Mirai...
do futuro?
Non mires!
Un ano cada día que pasa.
Só un ano, tampouco é para tanto.
Pero se se vai sumando un ano de cada vez, que?
Que de que?
Que se cadra non podes casar con quen che gusta.
Que?
- E quen che gusta? - Eu que sei, xa se verá.
Ides fuxir xuntos para logo casar?
Mira, ti vai onda papá e dille que garde as bonecas.
Non!
Por que non?
- Porque te odio. - E por que me odias?
Porque non podemos xogar.
A ver, que eu non podo irllo dicir a papá.
- Por que? - Pídocho por favor, irmanciño.
Eu non son teu irmán, estamos?
Ah, pois estámosche bos.
Pois se non fas o que che pido, imos ter que facer a abelliña.
A abelliña?
Movo o cuíño...
Dou un paseíño...
Que? Vasme facer caso?
Oe...
Un pouco máis.
Máis.
- Papá. - Dime.
Vai mirar as bonecas.
Non as gardamos?
- Papá. - Vou.
Boh!
Pois gárdaas ti, Kunchan. Podes?
Si, de acordo.
Como que de acordo? Espera aí!
Que?
-A ver esas mans. -As mans?
Que porcallán! Que sucias as tes.
Mira, déixao estar.
- E logo? - É igual, déixao.
- Por que? -Para!
Pois nada...
A caixa...
E a caixa?
Aquí está!
Aí, Deus.
Non está!
Mirai, onde estás?
Onde estás, Mirai?
Ah, esvarou.
Vamos, Mirai. Upa.
Viches?
O bebé desaparecera e volveu aparecer.
Que misterio. Que explicación lle ves?
Será que a Mirai do futuro e mais a Mirai bebé
non poden existir ao mesmo tempo?
Existir?
E logo a túa existencia non é máis misteriosa ca a miña?
Xa falas coma un humano.
É certo. Non é un misterio.
A cuestión non é esa.
A cuestión agora é gardar as bonecas.
Déixate de misterios, Yukko,
e axuda ti tamén.
Si.
Ti distrae a papá, Kunchan.
Que?
O de antes...
Faino outra vez.
O de antes?
Que tanto ri este?
Papá.
Mira, que...
- O caso é que... - A que vén tanta indecisión?
Que bonitas.
Queres facer caca?
Non, é que...
Sacamos isto...
E agora isto...
Yukko!
Como a desmontas aquí?
Perdón.
Non a volvas montar!
Como caería?
Que lei da física operou?
Nin respires, Yukko...
E isto que é?
Que raio acaba de pasar?
Non aguanto.
- Espera! - Non podo.
Espera, espera.
Só un momentiño, aguanta!
Houben morrer!
Agora!
- Sabes lavar ti as mans? - Sei.
Moi ben.
Foi ben?
Que foi?
- Fáltalle o shaku. - Que é o shaku?
A táboa esa que leva na man?
E que facemos?
Sen el, as bonecas non van estar gardadas.
O shaku é iso de aí?
Aí o está.
Grazas, Kunchan.
Din que, se fas algo con outro,
fortaleces o vínculo e a relación mellora.
Agora xa me odias un pouco menos?
Moi ben.
Pois nada, logo.
Cheguei!
Ola!
Veño desfeita!
Ven, Mirai, que che dou a teta.
Grazas por gardares as bonecas.
Esqueceume!
Gardáchelas ti agora?
É unha broma? Porque non ten ningunha graza.
Ás bonecas gardeinas eu.
- E tamén Mirai. - Mirai?
E Yukko.
Ah, si.
E tamén coñecín a Mirai do futuro.
- E a que xogastes? - Á abelliña.
Á abelliña?
- E tamén ao zapatiño quieto é. - Ai, si? Mira que ben.
Eu tamén teño gana de saber como será Mirai de maior.
-Ti non? - Pois si.
Pero o certo é que non teño présa ningunha.
Por agora estou satisfeita coa Mirai bebé.
A min tamén me gusta a Mirai bebé.
A ver, quen é esta?
- Ti, mamá. - Moi ben.
- E onde estaba eu? - Ti estabas na barriga.
Aquí aínda non naceras.
- E como era eu de bebé? - Como Mirai agora.
- Odio a Mirai. - Non digas esas cousas.
- Ah, e esta quen é? - Ti, mamá.
- Que guapa. - Va que si?
- Que delgada. - Cala, lercho.
Estas fotos son de antes.
Mira, esta é de cando coñecín a papá.
Cando empecei a traballar.
A graduación na universidade.
No bacharelato.
Na secundaria.
A miña época escura!
Na primaria.
Que ben o pasaba!
Primeiro día de escola.
E mira, este é Yoichi.
Yoichi?
O meu irmán pequeno. Lembras que fomos á súa voda?
- Non vos levabades ben? - Si, moi ben.
Levámonos só un ano. Eramos coma xemelgos.
Un gato.
Ah, si, era unha peluche.
Regalárama a túa bisavoa polo meu aniversario.
- Eu tamén quero un regalo! - E logo?
- Pois... polo meu aniversario! - Pero aínda falta moito.
- Quero unha bici. - Pero aínda non estás de aniversario.
Unha bici!
Pero que é isto?
Ai...
Se non hai nada que recollín...
Desta cor.
Vai vir a avoa, recolle esta leoneira.
Desta cor!
Vamos, Kunchan!
- Recollo con papá. - Hoxe está traballando fóra.
Pois non recollo.
Recolle as cousas ou tírochas ao lixo.
Non!
Pois non che compro máis xoguetes.
- Non! - Pois logo recolle.
Non!
Xa a temos.
Mirai, ódiote!
Non lle pegues!
Díxenche mil veces que foses bo con ela!
Xa está aquí a avoa.
Xa veño, si?
Xa vou!
Onibaba! Mamá, es un demo coma a Onibaba!
Ódiote, mamá!
Como lle dis que a odias?
A Mirai do futuro!
E outra cousa, Kunchan.
Íasme volver zoscar cun tren Shinkansen?
Non era un Shinkansen.
Os trens non son para pegarlle á xente.
- Era un Súper Azusa! - E que máis ten?
Por que non es bo con mamá?
Porque non dou.
Xa poucas veces colle uns días libres,
como a maltratas desa maneira?
Vamos, Kunchan.
É que a min non me quere.
Só vos quere a ti e a Yukko.
Pero a min nadiña.
Non é certo! Quérete moitísimo!
Non me quere nada.
Claro que te quere.
Espera! Kunchan!
Kunchan!
Onde estou?
Por que estás tan triste?
A ver, vamos, non chores.
Grazas.
Es moi riquiño.
Pero non estaba chorando de verdade.
AVOA, QUERO UN GATO
Para escribir unha carta, é mellor poñerlle emoción.
Que escribiches?
"Avoa, quero un gatiño. Dásme permiso?".
Un gatiño?
Os animais cóllenme cariño.
Lévome moi ben con eles.
Pero miña avoa non mos deixa ter porque lle dan alerxia.
Que se quero un, ten que ser fóra.
Pero ninguén ten animais fóra.
Entón escríbolle cartas e cartas até que diga que si.
Non penso parar até que diga que si.
Ven, bonitiño. Non teñas medo.
Vamos ser amigos.
- Ti tes irmáns? -Teño.
- Neno ou nena? - Nena.
Eu teño un irmán pequeno.
É peor estudante, e un mexericas.
Chora por nada.
Por iso mamá me quere máis a min.
Aínda que miña avoa non me deixe ter o gato,
seguro que mamá me deixa.
É o bo de que teu irmán sexa un choromicas.
Aquí estamos.
Podes xogar Cos xoguetes de meu irmán.
E non che rifan?
É que desordenado é máis divertido, ou que?
Tes razón.
Tes fame?
Come, se queres.
E non che rifan?
É que sabe máis rico cando está todo ciscado.
- Que rico! - Va que si?
- Riquísimo! - Riquísimo!
Riquísimo!
E que che parece isto?
Que divertido!
E mira isto!
Marabilla!
É miña nai.
Vaise enfadar.
Ala, marcha.
Isto é incrible!
Pero a que vén semellante desorde?
Tesme negra, de verdade!
Vouche tirar todos os xoguetes!
Perdón, mamá!
E xa te podes esquecer das galletas e das lambonadas!
Síntoo, mamá! Perdón!
E a cea?
Non acorda.
Kunchan, meu rei.
- Iso era o que sempre dicía eu. - Pois agora dígoo eu.
Ao final non puiden ter o gato. Que desilusión.
Síntocho ben.
Estaba convencida de que me querías máis ca a Yoichi.
Pero canto máis conflitivo é un rapaz, máis o queren os pais.
Nin que ti non foses conflitiva.
Tan teimuda e revirada...
Só lembro estarche berrando seguido.
Eu nin me lembro.
Sempre tiñas todo sen xeito ningún.
Só me fixen ordenada unha vez que casei.
Non era sen tempo.
Aínda que siga traballando,
quero criar os meus fillos o mellor que poida.
Pero sempre acabo por perder os nervios.
Empezo a ter dúbidas de se serei unha boa nai.
O único que quero é que sexan felices.
Ser consciente diso é o máis importante.
Na crianza, querer algo é esencial.
Querer algo, xa...
Que guapa...
Ben pensado, isto de deixar unha nota nos zapatos de mamá.
Como che deu por aí?
Se cadra aínda cho copio.
Si, Mirai, si.
Non pensas rir, eh?
Que che quite as rodiñas?
Agora?
Queres aprender a andar sen elas?
De verdade?
Kunchan.
Ensíname.
Pon os pés nos pedais e aperta forte para andar.
Espera!
Non pasa nada.
Veña, dálle!
Aí está, aí está!
Mancácheste?
Moito!
Dereita, esquerda, dereita...
Dereita, esquerda...
Así, así...
Dáme medo a bici!
Non chores.
Dáme medo!
É a primeira vez?
Estás aprendendo?
Ensinámosche?
É moi fácil.
E se che aprenden estes nenos?
Vou!
Papá!
Rompeu a chorar de pronto.
Síntoo moito.
Tes que dar coma patadas no chan.
Fas forza para non caer e bótaste cara adiante.
Esperámoste alá.
Vamos!
Xa foi, xa foi.
Que cousiña...
Papá...
E canto tempo ten?
Que tes?
Estás ben?
Fixo agora sete meses.
Ala! Está chorando!
- Por que? - E logo?
Papá!
Ódiote!
Síntoo. Outro día volvemos, si?
Non quero montar máis na bici!
Non digas iso. Sempre hai unha primeira vez.
Non! Non hai!
Kunchan!
Este é o teu bisavó.
Ódiote, papá!
- Buscabas algo? - Non.
Interésache este trebello?
Queres montar?
Non teñas vergoña, ho.
Seguro que queres montar.
Non queres? Pois que pena.
Total, para todo hai unha primeira vez.
Para todo?
Si, señor. Para todo.
Disque.
A perna...
Dóeche a perna?
Esta?
É que o barco onde ía, na guerra, envorcou, e quedei así.
Pero xa estou afeito. Non me molesta demasiado.
Anda, pasa.
- Nunca vira un... - Nunca viras un?
Un cabalo?
Nunca viras un?
De verdade?
Hai alguén aí?
Ola.
- Enseládesme un? - Claro.
Un segundo.
Bo traballo.
Ola.
Upa!
Que guai!
Ven!
Non, non podo...
Papá!
Papá? Que o dis, por min?
Non teñas medo. Se te asustas, el asústase tamén.
Vamos.
O cabalo xa non está asustado. Aceptounos.
- Non tes medo, non? - Un pouco.
Pois mira adiante, non abaixo.
Pase o que pase, ti mira sempre adiante.
Aquilo é...
Ves? Así non dá medo ningún.
Mira ao lonxe.
Moi ben.
Máis rápido.
Mira iso.
É a fábrica de avións onde traballaba eu.
Aínda tes medo?
Non teño, non.
- Ves o horizonte? - Vexo.
Un barco!
Os medios de transporte funcionan todos parecido.
Cando sabes guiar un, sábelos guiar todos.
Cabalos, barcos, avións...
Papá...
Como mola.
Home, claro. Construína eu.
Iso non.
Síntoo...
Como che puido esquecer entregar o documento?
Xa, síntoo.
E mira que cho pedín...
Non te enfades tanto.
Papá.
Bo día.
Moi formal saúdas hoxe, Kunchan.
Vou ao parque.
A montar na bici.
Vou!
Seguro que podes ti só?
Seguro!
Ti podes, Kunchan!
Lonxe.
Mira ao lonxe.
Lonxe.
Lonxe...
Moi ben!
Bravo, Kunchan! Conseguíchelo!
Non tiña ciencia, eh?
Viches que fácil?
Vamos xogar!
Vamos todos!
Vou!
Moi ben, Kunchan! Fantástico!
Fuches capaz
porque papá estaba animándote.
-Ti cres? - Estou convencida.
Os nenos son o demo.
Ninguén lle aprendeu, e de pronto
vai e aprende el só.
Por certo, Mirai xa non chora cando a colles no colo,
viches?
Parece moi confiada.
Igual é que aprendiches a collela mellor.
Non, pero en todo caso, non estamos falando de min.
O protagonista do día é Kunchan.
Si, claro.
Este é papá.
- Onde? - Aquí.
- Non, ho. É o teu bisavó. - Non, é papá.
Que non, que é o bisavó. O que morreu o ano pasado.
O bisavó?
Si. Durante a guerra, fabricaba motores de avións.
Despois recrutárono e mandárono onda os kamikazes,
eses que se botaban contra os barcos,
pero tivo sorte e sobreviviu.
Despois da guerra estivo nunha fábrica de motos, e...
Ah, entón era iso.
Grazas, bisavó.
Que non!
E estes?
Non! E os amarelos?
Están na secadora.
- Pois quero os amarelos. - Non están secos.
- Pois nada! - E que? Vas en calzóns?
- Non! - Pois pon estes!
E que buscas ti?
A Mirai voadora!
- Imos cambiar ese cu. - Quero os pantalóns amarelos.
Cala, Yukko. Dóeme a cabeza.
- Quero os amarelos! - Eses estanche moi ben.
- Xa é hora. -Xa sei.
- Hai que preparar as cousas. - Que xa sei!
- Pois perdoa. - Cala a boca, Yukko!
- Xa te deixo en paz. - E a que vén iso?
Tanto ten.
É que agora odio os pantalóns azuis.
- Quero os amarelos. - Pero non os quites!
Vou, vou!
Xa o sabía eu.
Queredes máis a Mirai ca a min.
Boh!
- A ver, que marchamos. - Eu non vou!
- Daquela que? - Marcho da casa!
Que vas, para o teu cuarto?
Si, e non volvo máis!
Kunchan?
Kunchan xa non está!
Eh!
Kunchan xa non está!
Eh!
Por que non vén ninguén?
Onde estades?
Marcharon sen min ou que?
Ódiovos!
Non é boa.
Esa actitude túa.
Non é nada boa.
Quen es?
Vas de acampada, non si?
A cazar bichos, ver os fogos artificiais
e estar cos teus avoíños, non?
Todos esperaban as vacacións con ilusión.
Dicían todo o tempo que serían uns días fantásticos.
E vas ti e dis que os odias.
Pero ti quen es?
Que é máis importante? Os pantalóns ou as vacacións?
Sábelo de sobra.
Así que vai á casa e pide perdón.
Os pantalóns.
Ódioos.
Ódioos!
Non os odias!
Non-non os odio!
Non-non-non os odias!
- Non-non-non-non os odio! - Non-non-non-non-non os odias!
Non subas!
Nin se che ocorra subir.
Espera!
Mocoso...
Un vagón cisterna!
E ese de mercancías!
O Narita Express! A liña Tokio-Ueno!
E a Yamanote!
E cal é ese Shinkansen?
Atención, próximo a chegar o seguinte tren...
Estación de Toquio. Grazas por usar os nosos servizos.
Este é o final do traxecto.
Abandonen o vagón. Este tren xa non está en servizo.
Procedemos a pechar portas. Teñan coidado, por favor.
Pechando portas.
Teñan coidado.
Pechando portas.
Un Shinkansen!
- Acceso denegado. - Non teño billete.
Acceso denegado.
Moi ben, marcho!
E como volvo agora á casa?
Atención, perdeuse unha criatura.
Aquí! Aquí!
Daisuke, do distrito Gayagaya.
Daisuke, a túa nai espérate baixo o axóuxere de prata.
Mamá!
Daisuke!
- Atención, perdeuse unha criatura. - Aquí! Aquí!
Sae, da cidade de Musamusa.
Sae, o teu pai espérate baixo o gato de prata.
Sae!
Papá!
Sae!
Papá!
Non é el.
Mamá...
Mamá!
A Onibaba!
OBXECTOS PERDIDOS
Cantos nenos...
O Shinkansen, próximo a saír pola vía 19.
Esperen un pouco máis para subir.
Seguinte.
Perdeu algunha cousa? Dígame que obxecto perdeu.
Non, ningún.
Este é o rexistro de obxectos perdidos.
- Se precisa outro servizo... - E que me perdín.
Perdeuse.
É dicir, que o obxecto perdido é vostede mesmo, non?
Entendo.
Teño que facerlle algunhas preguntas.
- Empecemos polo seu nome. - Kunchan.
Tomo nota.
Agora, o nome da súa nai.
O nome da miña nai?
- Non sei. - O nome, por favor.
Pero por que?
Pois...
O rexistro non foi posible. O nome do seu pai?
O nome de meu pai?
Pois...
O rexistro non foi posible.
O nome dalgún outro membro da familia.
Yukko.
Entenda que non podemos chamar unha mascota.
Outro membro da familia, por favor.
O rexistro non foi posible. Non podemos chamar a ninguén.
Entón que pasa?
Esta é unha estación moi grande.
Todos os días se perden moitos nenos coma vostede.
Os nenos que ninguén reclama deben subir a un Shinkansen especial
que está no fondo dun buraco.
E onde vai ese Shinkansen?
Os nenos que non teñen ningún sitio onde ir van...
ao País da Soidade.
O Shinkansen, próximo a entrar na estación.
Pero por que estou aquí?
Pode subir ao tren,
Non quero.
Non quero!
Pode subir ao tren,
Non quero!
Daquela debe vostede indicar a súa identidade.
Son Kunchan.
Kunchan.
Fillo da miña mamá.
- Quen? - Kunchan.
Fillo do meu papá.
- Quen? - Kunchan.
O que lle bota de comer a Yukko.
E quen é a túa mamá?
Á miña mamá...
non lle gusta recoller as cousas.
E quen é o teu papá?
Ao meu papá...
dáselle mal coller no colo a Mirai.
E a Mirai ódiala.
Mirai é...
É miña...
Mirai, que fas aquí?
Non te movas!
Pode subir ao tren,
Mirai!
Pode subir ao tren,
Non subas!
Son Kunchan...
Son Kunchan, o teu irmán maior!
Atención, por favor. Mirai, do distrito de Isoiso.
Mirai, o seu irmán Kunchan espéraa na vía
do Shinkansen subterráneo.
Eh? Desapareceu.
Aí estás!
Esa man...
Es a Mirai do futuro!
Vaste da casa e pérdeste. Vaia paspán.
Busqueite por todas as partes.
Vamos!
Moi ben, seguinte.
A Mirai voadora!
- Que pasa? Estamos caendo? - Estamos.
Mira iso de aí.
Sabes que é?
A moreira do xardín?
En realidade, é o índice da nosa familia.
O índice?
Si, coma os das bibliotecas para ordenar os libros.
Contén o presente, o pasado e o futuro da nosa familia.
Están en tarxetas.
Temos que encontrar a do tempo onde estás ti.
- E se non a encontramos? - Non podes volver.
Vamos aló!
- Ves esa bici? - Vexo.
Ese é papá.
Era moi esmirrado, e aínda que estaba xa na primaria,
non sabía montar en bici.
Aí o está, practicando é chorando.
Papá...
Ti podes!
- E esa quen é? - É Yukko.
Vano separar da súa nai
para vir á nosa casa.
Yukko...
Yukko!
Mamá!
Ten unha cría de andoriña. Un gato estaba a xogar con ela.
Por iso mamá, que adoraba os gatos,
empezou a non poder velos diante.
Até esa árbore, de acordo?
Moito corres, Kei. Case me gañas.
Mira que...
Se o bisavó non nadase coma un tolo daquela...
Se a bisavoa non se deixase gañar...,
nós non estariamos aquí.
Por un feixe de pequenas cousas insignificantes coma estas,
somos o que agora somos.
Agora?
Irmán.
Papá e mamá chaman por ti.
- Oe... - Que.
Polo menos come o almorzo sentada.
- Queres? - Non.
A Mirai do futuro...
Non.
Esta que ves é a Mirai que vive no agora.
É dicir...
Sabes quen era ese?
Pois iso.
Sabes volver só, non? Non volverás perderte?
Xa nos despedimos?
Que cousas tes.
Imos estar xuntos até que te fartes de min.
- Pasouche a dor de cabeza? - Pasou, por fin.
Teste que coidar.
- Ultimamente estás máis amable. - Eu?
Antes nunca eras así.
- Antes cando? - Antes de nacer Kunchan.
Hai tanto?
Sempre estabas tenso polo traballo.
- E ti tamén. - Eu?
- E logo en que cambiei? - Agora non te inmutas.
Boh.
Antes estabas sempre co verme no corpo.
Cala, non mo recordes.
Nunca pensei que mudariamos tanto.
Seguro que é polos nenos.
Ti cres que, malia todo, son mellor pai ca antes?
- Home, máis ou menos. - Máis ou menos?
- E eu que tal? Son mellor nai? - Bastante boa. A mellor tampouco.
Aínda bo é. Con tal de non ser a peor...
Moi ben se levan...
Queres?
Toma.
Kunchan! Mirai!
Xa está todo listo!
Vou!
A ver, que temos que ir marchando!
Si!
MIRAI, A MIÑA IRMÁ PEQUENA
Non hai nada,
nada que temer.
Ti mira para adiante
e empeza a camiñar
paso a paso.
No teu corazón,
todos os teus trens preferidos
esperan por ti.
Así que escoita
atentamente.
Cando moves o corpo
con bolboretas no estómago,
emocionado pero preocupado,
é daquela
cando creces
un pouquiño.
Esta noite o tren musical,
un tren moi divertido,
vai onda ti,
só para ti.
O tren musical
é o teu tren da sorte,
Non deixes de rir.
Aguanta,
para que a felicidade
vaia ao teu encontro.
Cada bagoa
trae un sorriso.
E un vento totalmente novo
cando muda a estación.
Ti e mais eu sempre
seremos un equipo de dous,
compartiremos as alegrías e as dúbidas,
percorreremos os raís do tempo.
Esta noite o tren musical
é a nosa pista de baile.
Troupelea os recordos
ao compás.
O tren do teu aniversario,
o tren do Nadal.
Todos os anos
volven
e traen a felicidade
unha vez máis.
Viaxa no tren musical.
Canta ao seu son.
Baila ao seu son.
Toda a tristeza
desaparecerá.
Está atento ao asubío.
Esta noite o tren musical,
un tren moi divertido
vai onda ti,
só para ti.
Boa noite, tren do luar.
Acorda, tren do amencer.
Mañá volverémonos ver.
Quérote.
Espero que a felicidade
volva outra vez.
Viaxa no tren musical.
Canta ao seu son.
Baila ao seu son.
Adaptación: Samuel Solleiro Gtraduzebra
Subtítulos: NUMAX
Co apoio da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia