UNHA SERIE DE NETFLIX
Antes de ir á oficina, botei un ollo
aos números de Savoir que roubaches.
O grupo Gilbert é dono de Savoir. Non roubei nada.
Non sexas modesta. Es a miña toupa en Moschino.
En fin, para sorpresa de ninguén, son o pesadelo dun contable.
Inventáronse as súas propias normas.
Quizais ata as mates.
Haberá diferenzas culturais que non se poden cuantificar.
Ademais, Savoir ten moitos clientes
e una reputación irreprochable.
A reputación non se converte en diñeiro, por desgraza.
Falei coa empresa esta mañá.
Pode que fagan cambios no persoal.
Que? Non creo que iso sexa necesario.
Só hai que comunicarlles a ética da empresa.
- Podo facer unha presentación. - Xa é tarde.
Se non deixan os favoritismos e son máis rigorosos,
Chicago vai querer algunha cabeza.
Bonitos zapatos.
Laboratoire Lavaux tivo tanto éxito
que a empresa considera
abrir outro local igual no sur.
Estupendo. Cando podemos ter outro Labo-Lavaux en funcionamento?
Deberiamos lanzalo á vez que o Festival de Cannes.
En realidade, pronúnciase "Cannes".
Xa, é igual.
Non. Non é igual.
Leva tempo montar unha experiencia de luxo.
Non é un posto de salchichas.
E se deixamos esa parte un momento?
Vexamos as impresións de Twitter.
Un momento. Tedes que ver isto.
Grégory Elliot Duprée vai lanzar unha liña de roupa redutora
cun desfile en Versalles.
E é un desastre.
Non penso prestar atención! Montei miles de desfiles!
Cantos tedes organizado vós?
Isto non me gusta!
Dezanove veces?
Publicárono hai unha hora, tras quedar sen axencia de publicidade.
- Non! - Oui.
E o desfile é en dous días. Está acabado.
O karma é o peor.
Pierre ten que ver isto.
Nada sabe mellor cás desgrazas alleas.
Vale, a ver. Ninguén se dá conta do que pasa?
Un importante deseñador necesita unha axencia nova,
e vós só vos mofades del?
Pierre Cadault e el son inimigos.
Conflito de intereses. C'est la vie.
Louis Vuitton faise con todos os Pokémon da Semana da Moda,
e nós non podemos representar a dous deseñadores porque se ofenden?
Sabedes o que son as relacións cos clientes?
Sería unha afronta para un dos nosos clientes máis importantes.
Non facemos iso na nosa empresa.
Excusez-moi, Sylvie,
mais a vosa empresa é a filial dun grupo estadounidense
que quere ter como clientes a dous importantes deseñadores.
Iso é o que facemos na nosa empresa.
Si. Tes razón, Madeline. Equivoqueime.
Emily, podes chamar a Grégory a ver se quere reunirse connosco?
- Estiveches no seu iate, non si? - Si.
E que facemos con Pierre?
Podemos pedirlle a Grégory que o invite.
Dádelle unha bolsa de papel para que respire.
Que fagan as paces no desfile.
Se temos a sorte de conseguir a conta.
Grazas, Sylvie. Merci, por velo dende o meu punto de vista.
Aos franceses encántavos dicir que non.
Non é certo. Depende de como preguntes.
Ola, cariño.
Necesito verte xa.
Canto tardas en vir a París?
Sigue tocando, por favor.
É unha canción preciosa. Étienne enviouma.
Xa. Non quería que a escoitaras.
Sinto moito… todo.
Vin a París para fuxir…
- Non é asunto meu. - Explícocho.
É igual. Cantas xenial, e ao grupo vaille ben, así que…
E nós?
Mellor quedamos co que funciona.
Mindy! Menos mal que volviches.
Non gañamos nin un can sen ti.
Houbo bico e reconciliación?
Contouche o do concerto?
Un local moi chulo en Belleville quere que toquemos.
- Como o conseguimos? - Iso dá igual.
A ver, é un club social chino,
e a filla do dono é moi fan de Popstar China.
Prometinlle unha foto antes de tocar.
Estupendo. Todos saben que caín de fociños na televisión.
- Non temos que facelo. - Non.
É un concerto, non si? E non nos virían mal os cartos.
Por certo, para o billete de metro.
Comecemos a tocar.
Emily Cooper. De Savoir.
Coñezo a Grégory. Estiven no seu iate en Saint-Tropez.
Ola?
- Houbo sorte? - Non.
Chamei ao seu taller e ao seu asesor.
Ata lle enviei unha mensaxe a un dos seus amiguiños.
A cal? Ao baixiño cos abdominais?
Tampouco contestou, así que nunca o saberás.
Está ben. Pode que saiba onde encontralo.
Mais non entrarás sen min.
Que sitio é ese?
SHOW DE DUCHA DENDE 2003
Ala! Unha choiva de homes literal.
Que non pareza que vés de despedida de solteira.
Xa. Perdoa. Seguro que Grégory está aquí?
Oui, aí está, coma sempre.
- Como o sab…? - Non é asunto teu.
- Bonne chance. - Onde vas?
Ti ocúpate dos teus asuntos, eu ocúpome dos meus.
Non vos necesito.
Teño un desfile en Versalles e vai ser espectacular.
Ninguén fala da túa colección.
Están ocupados parodiando a túa crise en TikTok.
Se foses o malo dun reality, vale,
mais es un artista de verdade.
E ides solucionar iso?
Non vexo a ninguén máis aquí que te poida salvar dun Fyre Festival.
Que propós?
Dálles outro tema do que falar.
Para comezar, a colección debe ter unha temática.
A ver, como vas servir tanta carne
na casa de María Antonieta e non chamala "Que coman pasteis"?
Está ben. Contratados.
Para a túa musa.
- Que cedo te levantas. - Si.
Volve á cama.
Encantaríame, mais espérame un día moi longo.
- Estás moi ocupada. - Xa o sei.
- Vale. Quedarei para o almorzo. - Vas preparar o almorzo?
Non, baixarei a por croissants mentres te vistes.
Á ducha antes de que me arrepinta.
Sylvie?
Está Sylvie?
- Quen es ti? - O seu marido.
E quen es ti?
- Perdoa, dixeches "marido"? - Si.
- Será "exmarido", non si? - Non.
Laurent.
Chegas catro horas antes.
Collín o primeiro voo para almorzar contigo.
Mais parece que xa almorzaches.
Sylvie, isto que é? Estás casada?
Non. Ou sexa, si, por unha cuestión técnica.
Levamos anos separados. Só veu por negocios.
Que tipo de negocios?
Non dos que teño contigo.
Feo. Cutre.
Caxemira? De onde saíu isto?
Chamareinos para dicirlles que se cancela.
Non digas iso.
Vas cantar nun local de París. É o teu soño.
É un club social.
Pois sen presión.
Vai estar cheo de xente que irá verme fracasar.
Por iso pedín reforzos.
Veñen Gabriel e Alfie.
Camille traballa. Mándache bicos.
Verame fracasar coma todos cando se faga viral.
Vai estar xenial.
Benoît nin me miraba onte.
Non quere cantar a canción que compuxo para nós.
Non podería compoñela se non te quixese.
Iso non desaparece sen máis.
Xa lle pasará.
Tes razón.
Deus, por que sempre es tan positiva?
Grazas.
Et Voilà. Grégory firmou por un mes para o desfile.
- E aceptou invitar a Pierre. - Très bien.
Se o desfile é un éxito, e serao,
pode que firme con Savoir e pague a tarifa completa.
Traballo en equipo.
Encántame. Todos no mesmo barco.
Por que en EUA vos referides ao lugar de traballo como un barco?
Sylvie, son case as 11:30.
Mentres almorzabas, Emily conseguiu un novo cliente.
Xenial. Estiven con Pierre Cadault. Relacións cos clientes, como pedías.
- Fuches sen min? - Si.
Mi madriña, grazas. Que dixo?
Está de acordo en acabar con esta disputa. Irá.
Fantastique!
Vedes que pasa cando traballamos xuntos?
Voulle dicir ao publicista que Pierre acepta.
Isto é xenial.
Si. Moi ben, Emily.
Madeline quere algo, e corres a buscarllo.
Impresionante.
Isto está listo para que Grégory o aprobe.
É perfecto. Grazas, Luc.
Dáme fame.
Que pena que non haxa tortas de verdade.
Sería un festín para os sentidos.
Pois non é mala idea.
Si, mais creo que soño ao grande.
Non atoparás tantos pasteis a última hora.
RESTAURANTE HUATIAN
Queres 80 tortas en Versalles para mañá?
Pequeniñas. Diminutas. Minúsculas.
Sei que é moito pedir.
Síntoo, mais a torta do meu aniversario
é o mellor que comín na vida,
e dáme medo
que o desfile non sexa un éxito e despidan a xente.
Vale. Chamarei ao meu reposteiro.
Teremos que traballar toda a noite.
Toma! Es o mellor.
Tranquila. Axudáchesme moitas veces.
Somos un bo equipo.
Pois si.
Boas tardes.
Ola.
- Hai sitio para min? - Si. Senta.
Teño que avisar ao coordinador
dunha entrega de pasteis. Agora volvo.
Salváchesme a vida.
Que pasou?
Vouna axudar cun evento que ten mañá.
Seguro que é unha bobada, mais teño que preguntar.
Hai algo entre Emily e ti?
Que?
O seu compañeiro díxome que tivestes algo.
E púxose nervioso cando lle fixen preguntas.
Non quero meterme en medio de nada.
- Falaches con ela? - Dimo ti.
Quero que sexas sincero.
Emily é incrible.
Hai un tempo, poderiamos ter acabado xuntos.
Mais eu estaba con outra e non lle fun sincero.
- E se o tiveses sido? - Dá igual.
Acabou. Somos amigos.
E, como amigo seu,
alégrame que estea cun bo tipo.
Ola, rapaces. De que falabades?
De nada, cariño. De nada.
Bonsoir, Belleville.
Ninguén nos fai caso.
Así non o notarán se te pos nerviosa.
- Que bos son. - Si.
Moi ben!
Encántame a canción.
Así se fai!
Et voilà.
A transferencia efectuarase esta mañá.
Pola túa nova aventura.
E por Laurent G.
Xa é todo teu.
Comezamos xuntos. Sempre estarás nel.
En espírito.
Mais agora é teu de verdade.
Como debe ser.
Grazas por vir tan rápido a arranxalo.
De nada.
Estou orgulloso de ti.
E gústame ter unha escusa para vir a París.
Odias esta cidade.
Non todo.
Estaba pensando en quedar uns días máis.
Poderiamos saír a bailar.
Encántame bailar contigo.
Tes moitas parellas de baile en Saint-Tropez.
Para a próxima, seguro que me pides o divorcio.
Por favor. Suficiente papelame por unha visita.
Pois si.
Por ti.
E por nós.
Por apoiarnos sempre o un ao outro. Pase quen pase e o que pase.
Por nós.
Bonjour, bienvenue.
Grazas a todos por vir.
Este desfile inclúe pezas que nos dixeron que debiamos esconder.
Empúxannos a mellorar os nosos corpos,
mais non podemos falar delas.
Esta colección deseñouse para que se vexan.
Esta colección deseñouse para facer ruído!
Quero dar a benvida
a un amigo e mentor
que me ensinou todo o que necesitaba desaprender
para crear esta colección.
Creo que está aquí connosco.
Pierre Cadault.
Pierre? Onde estás?
Que pasa? Isto non estaba no programa.
Pendanga petulante.
Longa vida ao rei!
Agora que iso acabou, mesdames et messieurs,
Que coman pasteis.
Bravo!
É a última vez que traes acompañante aos meus desfiles.
De nada por salvarche o cu.
Por certo, foi marabilloso.
Grégory, Madeline Wheeler, grupo Gilbert.
Encantoume a colección premamá.
Comprareino todo.
Como cerro este anuncio pop-up?
Grégory debe ir coa prensa para que sigan falando del.
Claro. D'accord.
Pierre, foi unha entrada espectacular.
Parabéns.
Señor Cadault, que honor.
Je suis Madeline Wheeler, grupo Gilbert.
Seguro que si.
Supoño que eu tamén debería felicitarvos.
Vaia espectáculo.
- Grazas. - Merci.
Moito máis grandioso que o que tedes feito ou faredes comigo.
Que queres dicir?
- Deixo Savoir. - Como?
Crin que estabas de acordo. Viñeches ao desfile.
Cadault é unha marca francesa.
Necesita a sensibilidade francesa para traballar ao máis alto nivel.
E, polo que se ve, Savoir perdeuna.
Non.
Señor Cadault, podo invitalo a cear?
Seguro que chegamos a un acordo.
Querida, podes falar todo o francés chapuceiro que queiras,
mais nunca te entenderei, e ti nunca me entenderás a min.
Pierre Cadault deixou Savoir. Cría que te ocuparas del.
Convencino para que viñese ao desfile, como pediches.
Se queres culpar a alguén, cúlpate a ti mesma.
Acabouse.
Aguantei porque Emily aseguroume que merecías a pena,
mais esta insubordinación constante e a falta de respecto,
en fin, xa é suficiente.
Terás que falar da túa situación con Chicago.
Aforra o espazo no calendario.
Renuncio.
Que?
- Que? - Estupendo.
En serio. Merci beaucoup. Facilítasme o traballo,
e a axencia irá mellor sen ti.
A axencia vénse comigo.
Que é isto?
- Renunciamos. - Todos.
Considerádeo unha revolución francesa.
Espera, Sylvie.
Por que o facedes? Por que non mo dixestes?
Non é persoal, Emily. Son cousas de negocios.
Abandonáronme sen dicirme nada.
Que mal.
Teredes que contratar persoal
ou pecharán a filial francesa?
Non o sei. Quedou todo no aire.
Non me gusta.
Síntoo.
Non é culpa túa.
Non o sinto por iso, é que…
Merda, que mal momento.
Que pasa?
Quería dicircho o outro día, mais estabas agoniada pola festa.
Alfie, que pasa?
O meu proxecto rematou.
Debería levar unha semana en Londres. Prolongueino todo o que puiden.
Mais odias isto.
Xa o sei.
Quedei porque quería…
En fin, quería saber…
Ao carallo. Quedei por ti.
En serio?
Porque quero saber se o noso
pode chegar a algo.
E creo que podemos facelo.
Estarei a unha viaxe en tren.
Vamos. Poderás planear toda a loxística que queiras.
Fins de semana alternas, horarios de cores.
Estaría ben poder planear algo na miña vida agora mesmo.
Exacto.
Estupendo.
Achégate.
Em, es ti?
Ola, Mads. Si, son eu.
Ven ao meu despacho, porfa.
Ola. Que cedo chegaches.
Só segundo as costumes francesas, que imos queimar e enterrar.
Sinceramente, fixéronnos un favor índose.
Aforramos a indemnización e podemos contratar persoal.
Máis novo, verde e barato.
Non necesitamos a experiencia que perdemos?
Temos moitos clientes.
Non necesito executivos
con dez anos de vicios que quitarlles.
Necesito montóns de arxila
que poida moldear como eu queira.
É máis doado se os colles novos.
- Coma min? - Exacto. Es a miña pequena Terminator.
Quero máis coma ti, pero non moitas. Podemos reducir persoal.
Hai que facer un organigrama. Toma nota.
Vale.
Xa. Non che pagan para isto.
Só necesito axuda administrativa ata que todo volva funcionar.
Despois volveremos a Chicago, e terás o teu ascenso.
Está ben. Vou coller un boli e papel á miña mesa.
Vale. Non tardes.
E poderías facerme un té, s'il vous plaît?
Claro.
SYLVIE: ALMORZAMOS XUNTAS?
Emily, viñeches!
Si.
Mais a que? A unha festa do paro?
Como que "paro"?
Ninguén está no paro. Senta.
A ver, o meu marido comprou a miña parte do restaurante,
e vou abrir unha nova axencia con ese diñeiro.
Non entendo nada.
Non necesitades clientes e unha oficina?
E clientes?
Sírvelle unha copa. Vai explotar.
Aínda non temos oficina. En canto aos clientes,
falamos con algúns deles e virán connosco cando abramos.
Temos a Pierre Cadault,
e Grégory Elliot Duprée apúntase cunha condición.
Que condición?
- Podo dicirllo eu? - S'il te plaît, Luc.
Quérete a ti. Querémoste a ti.
Non mo puidestes comentar antes?
Sabiamos que, de facelo, intentarías arranxalo.
E, tendo en conta o milagre de onte,
poderías logralo.
Es moi boa no teu traballo.
Non, é a mellor.
Tampouco te pases.
Terías que quedar en París máis tempo do que pensabas.
Sei que tes unha vida en Chicago, mais ofrecémosche unha aquí.
Tómate o teu tempo. Pénsao.
É incrible que me queiras no teu equipo.
É que…
Pensaba que non che caía ben.
Como dixen, Emily, non é persoal, son cousas de negocios.
- Que vas facer, Em? - Sei o que debería facer.
Ser unha boa aliada empresarial para Madeline e volver a Chicago
para conseguir o ascenso co que levo soñando media vida.
- Parece unha decisión fácil. - E por que non a podo tomar?
Eu era moi decidida.
Quería as cousas que debía querer.
E, dende que me mudei aquí,
a miña vida volveuse caótica, dramática e complicada.
Mais tamén incrible e preciosa.
Sei que debería regresar, mais…
Mais tes unha vida aquí.
Vaia lea.
Eu antes non era así.
En Chicago, tiña unha carreira e un plan,
e non me namoraba do mozo da miña amiga.
- Dixeches "namoraba"? - Non ía en serio.
Mais dixéchelo.
Tía, segues namorada de Gabriel?
Está descartado. Prometino.
Non vas tomar unha decisión tan importante
baseándote nunha promesa manipuladora.
E Alfie?
As relacións a distancia son complicadas, mais con el todo é doado.
Por que penso noutro?
Porque cho prohibiron?
Se non lle dis o que sentes por el de verdade,
non se che irá da cabeza.
- E iso é inxusto. - Non debería.
Deixa de dicir "deber".
Tes que decidir o que ti queres
e non o que vai contentar aos demais.
Isto xa non é un ano divertido no estranxeiro.
É a túa vida.
Ola, Emily.
Pasa algo?
Creo que vou quedar en París máis dun ano.
- Canto tempo? - Non o sei.
Indefinidamente talvez. Cando vin aquí,
París era un desvío. Pensei que sería unha anécdota,
mais agora creo que debo quedar
porque a miña vida está aquí.
Os meus amigos, a miña carreira… ti.
Teño que contarche…
Quero dicir isto antes de que perda a coraxe.
Quero que saibas que o motivo polo que non podía estar contigo
non era Alfie.
Gabriel, estou…
Fixen sitio, mais imos necesitar outro armario.
Emily, ola.
Non sabía que estabas aquí.
Xa cho contou?
Gabriel pediume que viva con el.
Vaia!
Volvedes estar xuntos.
Si, queriamos contarcho, mais hai pouco que pasou, así que…
Que ben.
Veciñas.
Pois xa nos veremos logo.
Ola, Sylvie, son eu.
Xa tomei unha decisión.
Subtítulos: Lorena Pereiras