UNHA SERIE DE NETFLIX
Allez!
Allez, Gabriel!
Moi ben!
Que riquiños son.
Gabriel non invita a calquera a xogar co seu equipo.
Parece que se levan ben.
Xa. Somos coma unha gran familia feliz.
Alégrome moito por ti, Emily.
Polo que me contaches, Alfie parece perfecto para ti.
É estupendo, mais só nos divertimos.
- Non é nada serio. - Aínda non.
- Por que non o intentas? - Estamos os dous de paso.
- Ola. - Ola.
Non sabía que ías vir.
Andaba polo barrio e encántame verte xogar.
Como súas.
Sodes coma as típicas WAG.
As mozas dos deportistas.
Coma Victoria Beckham.
Veña, Cooper. É broma.
Non son a moza de Gabriel.
- Fomos mozos, mais… - Agora somos todos amigos.
Que ben.
Nunca metera a pata tan rápido.
Son Alfie. Síntoo.
Non te preocupes. Camille. Dáseche ben xogar.
Intento estar á súa altura.
Xa sei por que che gusta tanto París.
- Os teus amigos son boa xente. - Son.
Foron moi acolledores cando cheguei aquí.
Aínda hai algo entre eles?
Deume esa sensación.
Si, quizais. Non sei.
Dá igual.
Será que son franceses, sabes?
Xa.
Que fas mañá pola noite?
Imos cear?
Mais non ao restaurante de Gabriel ou a un bar cutre.
- Pídesme unha cita, Cooper? - Talvez.
Merda.
Em? Ola. Que tal?
Esquecín o cargador.
Si.
Aquí está. Perdón. Non iades ensaiar?
- Iamos empezar agora. - Prométoo.
Vale. Non vos preocupedes.
Au revoir.
Adeus, Emily.
Deica logo.
- E se cambiamos de acordes? - Así?
Si.
Que bonito. Encántame.
A min tamén.
MADELINE WHEELER: VÉMONOS PRONTO!
ÚLTIMAS CHAMADAS
Xusto a tempo. Imos despegar.
Vés a París?
Si, amiga.
Por que non mo dixeches?
Acabo de facelo.
A saber cando viaxarei de novo cando apareza este monstriño.
E é hora dunha visita executiva do Grupo Gilbert.
Xenial. Sábeo Sylvie?
Despegamos. Teño que colgar. Vémonos ao outro lado.
Bon voyage.
Emily!
- Bonjour. - Bonjour.
Recibín un aviso repentino de que vén alguén de EUA.
- Sabíalo? - É verdade. Madeline.
Si, sóubeno onte á noite.
Onte á noite?
Pasaron moitas horas e non me dixeches nada.
Non querías que che escribise as findes!
Todos traballan nun espazo aberto?
Si, menos Sylvie, que ten despacho.
Bonjour, Emily! Ven aquí, guapa.
Estás incrible.
Quen foi falar. Que elegante.
O teu bolso é diminuto. Que levas aí?
- E ti debes ser Sylvie. - Oui.
Por fin nos coñecemos en persoa.
Si.
A que debemos o pracer da túa repentina chegada a París?
O grupo Gilbert quere que un executivo
visite as diferentes oficinas de cando en vez.
Protocolo.
E, grazas ao que se coce aquí dentro, era agora ou nunca.
Que pena que non nos avisases. Teriámonos preparado.
Prefiro ver como traballades normalmente.
Madeline, este é Luc.
Luc, Madeline, do grupo Gilbert.
Un pracer.
Vaia, parabéns!
- Merci. - Podo?
Creo que é un neno.
Este cáeme ben.
Mads, temos unha reunión importante esta mañá con Maison Lavaux.
Encantaríame entrar. Sen dicir nada. Serei coma unha mosca na parede.
Claro.
- Vai coller o matamoscas. - Agora mesmo.
O noso obxectivo é
que o consumidor entenda que Laboratoire Lavaux,
anque é unha experiencia interactiva,
conserva a natureza clásica da marca orixinal.
Clásica, mais personalizada e creativa.
E facendo fincapé
en que o aroma revela o carácter de cada persoa, non si?
Exacto. Considéraste unha persoa alegre?
Os cítricos son a nota principal ideal.
Buscas algo máis coqueto? A rosa, o xasmín ou a vainilla.
Quizais transcendas os límites entre o masculino e o feminino.
Nese caso, a mellor nota de base é o sándalo.
O slogan sería: Lavaux c'est vous.
Encántame!
Laboratoire Lavaux é a culminación
do que comezou coma un pequeno negocio familiar.
Medrou moito dende entón.
Perfumería, distribuidor de candeas,
relacións con marcas internacionais coma o grupo Zimmer
e o Laboratoire, ademais dun restaurante en París.
Non si?
Oui. Chez Lavaux.
Si, o cociñeiro de Chez Lavaux deseñará o menú para o lanzamento.
Vaia negocio creaches, Antoine.
E Savoir acompañoute dende o inicio.
Non o lograría sen eles.
Marabilloso. Que marabilla.
Nada me gusta máis que ver algo medrar.
Pois que ben que esteas embarazada.
Merda.
DE HERDEIRA A MENDICANTE
Merda.
REPOSTAR
Merda.
- Étienne, que cona fixeches? - Eu?
Si, ti. Mira isto.
"Coñecémonos nun club de drag."
"Que forte que se unira ao grupo,
pero é mellor que vixiar os baños."
Hostia, Étienne!
Confiei en ti.
Que vergonza. Seguro que o viu todo o mundo.
Amigos, familia…
Deus, a miña familia.
Mindy, estás ben?
Non sabía que o grupo era un segredo.
Só falei de ti cunha amiga en China.
- Era fan túa. - A túa amiga?
É periodista, mais…
É unha broma?
- Podédesme dicir que pasa? - O teu amigo é unha rata.
E a túa moza, multimillonaria.
Que dis?
Veña. Cóntallo.
Vale, pois fareino eu.
Mindy non é unha dame pipi calquera que rescatamos.
Vén dunha das familias máis ricas de China.
- Es rica? - Eu non. O meu pai.
- Por que non mo dixeches? - Non podía.
Crearas unha historia sobre o noso.
Sobre dous artistas desventurados e mortos de fame.
Entón, todo o que escribimos é mentira?
Non.
Dous músicos sen un can? Pobres en París?
Que se coñecen e contan a súa historia.
Vaia. Experimentas connosco.
Como cres que me sinto eu?
Intento fuxir do pasado e agora está en Internet.
Pobre nena rica!
Á merda todo.
- Onde vas? - Marcho.
- Non pensas falar comigo? - Non o entenderías.
Así es de verdade?
Unha princesa que xoga con todos porque se aburre?
Benoît, déixame en paz.
Acabou co grupo.
Non, ti acabaches co grupo.
Sylvie fumou un paquete enteiro antes do xantar.
Vaia xoíña, non?
Leva tempo entendela.
É distinta ás demais xefas que tiven.
Xefa?
Estou embarazada e ao outro lado do charco,
mais asegúroche que non é a túa xefa.
Son eu. E menos mal.
Debes admitir que se lle da ben o seu traballo.
Mira como medrou Maison Lavaux. Leva anos coas súas campañas.
- É moi boa. - Non sei eu, Em.
Mirei as contas e non cadran.
Maison Lavaux, por exemplo, aumentou moito os seus beneficios
e segue pagándolle o mesmo a Savoir.
Debería ser o dobre como pouco.
Ti cres?
Aquí é onde toca o grupo da miña compañeira de piso.
Cal é a túa compi?
Non a vexo.
- Agora volvo. - Vale.
Ola, rapaces. Onde está Mindy?
Largouse.
Marchou para casa. Mellor fala con ela.
Ti sabes quen é realmente?
Como?
Acabaron os segredos. Sabemos quen é Mindy.
Supoño que é demasiado boa para que a vexan connosco.
Non sei que pasou,
mais sei que Mindy vos aprecia moito.
Se vos ocultou a súa historia,
sería para que non a xulgásedes.
Mais xa o fixestes.
Non é tan fácil.
Desculpa, temos que tocar.
Todo ben?
Perdoa, Mads, teño que marchar.
Tranquila. Pas de problème. Teño o hotel aquí ao lado.
Vale. Adeus.
Bonne nuit.
Vale, para.
Arrêtez!
Veña, déixame en paz. Vale, adeus.
En serio, que te esnafro.
Mindy!
Min.
Min. Que pasa?
Está todo en chino.
Este está en inglés.
"A exaspirante a estrela pop busca o pan
nas duras rúas de París."
Non o leas en voz alta.
Vamos, sal de aí. Veña.
Estás ben?
Non, non estou ben. A verdade é que estou moi pouco ben.
Fíxenme viral e nin sequera foi por algo chulo.
Son unha desgraza. Unha decepción.
Que vergonza.
Non es unha desgraza.
Eses titulares son mentiras esaxeradas.
- O grupo e ti facédelo de marabilla. - Non importa.
Son unha vergonza nacional. De novo.
Se o meu pai non me odiaba antes, odiarame agora.
Mindy.
Por que tivo que pasar isto agora?
Estaba moi feliz.
Agora Benoît cre que o enganei.
Halle pasar.
Como o sabes?
Porque es a mellor.
Equivócome?
Non. É certo. Son.
- Bonjour, Madeline. - Bonjour, Sylvie.
Non che dixeron que este é o meu despacho?
Perdoa, que?
Cría que querías practicar o teu francés.
Si, mais non tan rápido.
Alégrome de que chegaras. Levo aquí un bo anaco.
Por que?
Deus axuda a quen cedo madruga.
E precisas moita axuda?
Senta, por favor.
Desculpa?
Quero falar dalgunhas cousas contigo.
- Está ben. - Sobre Maison Lavaux.
Medraron moito dende que firmaron con Savoir,
mais teño que dicir
que non nos saen as contas.
Antoine Lambert paga os mesmos honorarios a Savoir
dende que firmou o contrato connosco.
Estase aproveitando.
Hai anos que temos ese trato con el.
Es consciente?
Si. Tiña un acordo co propietario anterior.
Vale.
A palabra clave aí é "anterior".
Xa non está, mais aínda cobramos pouco.
E que suxires que fagamos?
Maison Lavaux é un dos nosos clientes máis prestixiosos
e máis antigos.
Iso é o que nos importa, non só o diñeiro.
A ver. Non te vexo disposta a atopar unha solución.
Unha solución? Francamente, non sei onde está o problema.
Pois resulta
que, segundo Emily, o éxito de Maison Lavaux é grazas a ti,
e quero que ti,
ou sexa, nós, recibamos o que merecemos.
Podo estudalo un pouco máis.
Se insistes.
Mais advírtoche que Antoine pode ser un pouco puntilloso.
Un movemento en falso e lárgase.
Non lle teño medo a Antoine. Non llo teñas ti tampouco.
Negociou o acordo cun home,
e agora isto diríxeno dúas mulleres fortes.
Non nos vendamos barato.
Creme, nunca o fago.
Estupendo. Fareino.
- Crerte. - Ben.
Perdón. Interrompo?
Non, estabamos de leria.
Alégrome de que vos levedes ben.
Queriamos repasar a lista de convidados
de Laboratoire Lavaux.
Claro.
Pois eu vouvos deixar en paz e vou ir ao Louvre.
Antes de que me inchen os pés.
Está…
Está ben que o falásemos.
O mesmo digo. Fuches moi clara.
- Vémonos na festa, Mads. - Que ganas.
Por favor, sal.
Lisca!
Lavanda. Recórdame á miña avoa Mabel.
Que bonito.
Non dirías iso se a coñeceses.
Gústame. Amadeirado, natural. Coma ti.
Cheira o meu.
Para!
Cheira ben, por suposto. É doce e cálido.
É ámbar.
Es ti.
Perdín o taller?
- Ola. - Ola.
- Que tal? - Que che parece?
Levas o perfume de Emily Cooper?
É embriagador.
A ver?
Encántame.
Parece obvio ao principio,
mais hai algo inesperado baixo a superficie.
Unha festa preciosa. Magnifique.
Espero ter moito contido para enviarllo a Chicago.
Si, Madeline. Contratamos a un fotógrafo estupendo.
- Todo está baixo control. - Très bien.
Boas tardes, señoras. Lavaux c'est nous.
Absolument.
Bonsoir, Sylvie. Todo ben?
Moi ben, grazas.
Moi ocupada estes días.
Seguro que non paras de traballar.
Madeline, preséntoche á miña muller, Catherine.
Enchantée. Madeline Wheeler. Do grupo Gilbert.
O grupo Gilbert?
Si, os donos de Savoir.
Desculpade. Un pracer, coma sempre.
Grazas a vós, souben que estaba embarazada.
Cheirei D'Allure e vomitei todo o almorzo.
O resto é historia.
É unha honra formar parte da túa vida.
A beleza da vida que albergas.
Savoir ten sorte de terte.
A sorte é miña por estar aquí, rodeada de lendas.
Gustaríame comentarche algo das contas de Savoir
mentres estou aquí.
Igual non cho dixeron,
mais aquí non falamos de negocios nas festas.
Mais esta festa é de negocios.
Se a nosa invitada quere falar, que fale.
Como te podo axudar?
Irei directa ao caso.
Como directora do grupo Gilbert, dono de Savoir,
saberás que nos estás pagando extremadamente pouco.
A ver, Antoine, mira. Maison Lavaux expándese,
e a nosa tarifa debe reflectir ese crecemento.
Non nos podemos permitir seguir así.
Hai un motivo.
Un acordo de larga duración con Savoir.
Iso me contaron.
A miña muller ten razón.
Deberiamos deixar esta conversa para outro momento.
Chama ao meu asistente e falarémolo.
Prométoo.
Se me desculpas, la boutique...
Por suposto.
Xa sabe cal é o acordo, non si?
Só sei que tiña unha relación persoal co antigo dono.
Non, oxalá.
Antoine tivo unha aventura con Sylvie durante máis de tres anos.
Por iso nunca nos cobrou a tarifa completa.
E ti sabíalo?
O da aventura?
Finxín non sabelo.
Lonxe dos ollos, lonxe do corazón.
Agora que iso acabou, van subir as tarifas.
Paréceme demasiada coincidencia.
E dubido que a algún tribunal deste país lle pareza ben iso.
E antes de vir a por nós,
deberías consultar coa túa empresa
canto lle pagan ao fotógrafo co que se deita.
Que te divirtas.
- Temos que falar. Aquí non. - Agora volvo.
Creo que fas boa parella con Emily.
Despois de tanto drama.
Alégrome de que a cousa se calmase, sabes?
Xa.
Non. Que queres dicir?
Todo ese fiasco co cociñeiro e a súa moza.
Nesa festa de aniversario, pensei que ían matar a alguén.
Todo o mundo vén a París e quere montarse un trío.
Non é tan fácil como parece.
Pobre Emily. Como ía saber
que o pasaría tan mal por culpa do cociñeiro?
É unha boa rapaza. Merece ser feliz.
- Refíreste a Gabriel? - Si.
Hai algo entre eles?
Non.
Perdoa. O meu inglés non é moi bo.
Creo que falas bastante ben.
Non.
Falo fatal.
Non sei nin o que digo.
Que estou a dicir?
Teño que ir ao baño.
Merda!
Esquece…
Non souben que dicir.
Usou unha especie de lóxica sexual francesa rara
para desmontar o meu caso.
Emily, estou alucinada e preocupada.
Se isto é certo, non sei se Sylvie debería traballar na empresa.
Non nos precipitemos.
Non me vou adiantar, mais pode ser a punta do iceberg.
Non deberías falar con Sylvie?
- Que? - Dálle o beneficio da dúbida.
Intentará encubrilo todo. Necesitarei a túa axuda.
Que queres que faga?
Es amiga do alto, non si? Luc? Chámase así?
Sácalle información sobre as contas.
Mi madriña.
Pode que falsificaran os números.
Terei que quedar por aquí ata que saiba que pasa.
Non. Perdoa.
Non me encontro ben. Marcho. Sería o ámbar gris.
Deberiamos ir pouco a pouco.
Coñezo esa mirada.
Em, tranquila. A ti non che pasará nada.
Eu coido de ti.
Mindy, sinto telo complicado todo.
Por se serve de algo, Benoît rematou a túa canción.
Aínda o inspiras.
CANCIÓN DE MINDI.WAV
- Ola! - Estiven buscándote.
Perdoa. Unha crise laboral.
Quero preguntarche algo. Serás sincera?
Por suposto.
Tiveches algo con Gabriel?
Dixeches que só erades amigos,
mais o científico tolo ese quentoume as orellas.
Prefiro que mo contes ti.
Houbo un momento.
Mais non foi nada, vale?
Acabou antes de empezar.
Estás segura?
Non me interesa ser o segundo prato de ninguén.
De ser así, dimo agora.
Non sabía que eras celoso.
En serio. Gabriel é cousa do pasado. Só somos amigos.
Ben.
Espero que non esteamos a xogar o un co outro
porque estamos no estranxeiro
e, ás veces, as cousas poden parecer un pouco irreales.
O que empezo a sentir que hai entre nós, para min,
é real.
Así que, sintas o que sintas, fagas o que fagas,
dime a verdade.
Subtítulos: Lorena Pereiras